zaterdag 16 april 2011

TABLE MOUNTAIN




Table Mountain is een van de zes top attracties in Cape Town. De berg met de onmiskenbare vlakke vorm is overal en van ver herkenbaar. Het is nog niet helemaal thuis maar als we richting Cape Town rijden en 'de berg' komt in zicht voelt dat goed. In 2003 ben ik voor het eerst op Table Mountain geweest. Aan de ene kant is de stad (de City Bowl) zichtbaar. Aan de andere kant Camps Bay en de zee. De kabelbaan brengt je eenvoudig en snel naar boven (en naar beneden). Op 7 februari jl was ik ook boven. Dit ter gelegenheid van de 75-ste verjaardag van Jaap. Met een fles champagne, glazen en bijbehorende happen zijn we toen wederom in de kabelbaan gesprongen en hebben we ons naar boven en naar beneden laten brengen. Wat mij van die gelegenheid vooral is bijgebleven waren de hikers die boven aankwamen. Uitgeput. Bezweet. Maar voldaan en trots. Heel erg trots. Dus toen we op school bezig waren met het lesrooster en we over onze teambuildingsdag aan het nadenken waren was de keuze snel gemaakt. Table Mountain! Naar boven met een rugzak, een fles water, een paar bananen en een cap. In samenspraak met Harry (vriend en voor deze gelegenheid gids) besloten we via Constantia Neck naar boven te lopen. Het bleek uiteindelijk een tocht van 5 uur te zijn. Bij Constantia neck is de weg naar boven redelijk stijl. Voor het eerste uur en zonder enige ervaring wel wat heftig. Achteraf bezien is deze weg nog redelijk eenvoudig. Omdat daar ook auto's rijden is het eigenlijk een 'gewone' weg. Pas later, bij de 3 valleien, weet je dat het eerste uur een geschenk was. Bij aankomst boven wacht een geweldig mooie wandeling over een uitgestrekte horizontale vlakte, een dam en zelfs enkele huizen voor de professionele hiker. Wat een feest. Met hier en daar een enkele pauze begonnen we ons af te vragen of ons misschien niet nog iets heftigs te wachten stond. Het antwoord kwam snel. Op weg naar de kabelbaan wachten ons de 3 valleien. Klimmend over rotsen en stenen kwamen we uiteindelijk aan op Table Mountain. Nu was het onze beurt om uitgeput, bezweet, vreselijk voldaan en oh zo trots te zijn. Dat ik 's avonds niet meer kon lopen hoorde er wat mij betreft gewoon bij. De tocht was afwisselend makkelijk, zwaar, pijn hier, pijn daar. Het was af en toe een gevecht met jezelf. En dit zijn gevechten die je niet verliest.

Het is niet bij deze ene keer gebleven.

Afgelopen zondag zijn we opnieuw naar boven gelopen. Dit keer via de voorkant (City Bowl). Deze tocht was beslist zwaarder. In 2,5 uur en daardoor dus steiler. Geen vlakke weg maar rotsen, rotsen en nog een rotsen. Het gevecht werd wederom geleverd en beslist. Boven aankomen was weer een feest. Volgende week gaan we nogmaals Constantia Neck doen. Even kijken hoe het is om deze tocht voor een tweede keer te doen en kijken of we 'm sneller kunnen volbrengen.

Dat we Harry vanavond naar het vliegveld brengen is spijtig. Om weer met hem te lopen moeten we een aantal maanden wachten. Maar we kunnen in de tussentijd flink oefenen.






















Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen