zondag 24 oktober 2010

EEN NIEUWE AUTO !

Morgenochtend haal ik onze nieuwe auto op. Een Toyota Yaris T3. Het belooft een geweldige dag te worden. Het is lang geleden. Een eigen auto!! Natuurlijk. Als je in het centrum van Amsterdam woont kun je zonder auto. Maar er waren van die dagen. Nat, koud, 4 tassen van Appie of van Dirk op de fiets.

En nee, parkeervergunningen kennen we in Cape Town niet. Je mag je auto (bijna) overal parkeren. In de winkelstraten lopen zogenaamde parking marshals rond. Zij rekenen contant met je af en als je vraagt om een bonnetje kijken ze je gek aan. Waarom iedereen geld geeft is mij nog steeds een raadsel. Laten we het er maar op houden dat we de economie met deze afdracht flink ondersteunen. In de zijstraten kun je ongelimiteerd parkeren. Ik zal Parkeerbeheer dan ook niet missen. Geen ‘Strepen’ meer die langslopen met hun apparaatje om je kenteken in te tikken. Niet meer betalen tot 23.59 uur ‘s avonds. Wat een feest!

Cape Town is een van die steden waar je gewoon niet zonder auto kunt. Het openbaar vervoer beperkt zich tot kleine minibusjes waarvan je met enige regelmaat er wel een op z’n zij of op z’n kop ziet liggen. Het zijn cowboys op wielen. Levensgevaarlijk. Op de weg maar ook bij het oversteken. Zelfs op het zebrapad omdat de meeste busjes gewoon door rood licht rijden.

En dan is natuurlijk de vraag waar je moet beginnen als je in een nieuwe auto gaat rijden. Je kent de stad nog niet goed en iedereen rijdt ook nog eens aan de verkeerde kant van de weg. Juist ja. Je huurt voor drie dagen een auto en je rijdt ‘s morgens, ‘s middags en ‘s avonds kris kras door Cape Town. Of het iemand is opgevallen? Geen idee. Maar leuk was het zeker. Ik stap morgenochtend met een goed gevoel in onze nieuwe auto!

maandag 18 oktober 2010

NETWERKEN !

Morgenavond vlieg ik weer terug naar huis. Ik ben vorige week naar Johannesburg gevlogen. Op schoonmoeder’s advies. En wat had ze toch weer gelijk. Dat ik nog getwijfeld heb. Ik had een paar opties na het debakel in Bantry Bay. Naar Nederland terugvliegen en samen met Ronen begin november weer terug naar Cape Town, een weekje Johannesburg of gewoon in Cape Town blijven. Dat laatste was absoluut de meest slechte keuze geweest. Als ik terugdenk hoe ik me vorige week voelde. Ik moet als een zombie over straat hebben gelopen. Vol met zelfmedelijden en eenzaamheid. En zo zit ik helemaal niet in elkaar. Maar het kan je zomaar raken. Dat is dan toch wat emigreren met je doet. Want eenvoudig is het allemaal niet. Ondanks het (sociale) netwerk. Ondanks het appartement in Seapoint, ondanks Facebook, ondanks sms en email.

Het is weer tijd om een aantal doelen te stellen, een positieve kijk op het leven te hebben, plezier te maken en natuurlijk een leuke baan te vinden. Dat laatste is wel handig als je net een appartement in Hout Bay hebt gehuurd. De eerste stappen zijn deze week al gezet. Netwerken, netwerken en nog eens netwerken. Toevalig zijn de Zuid Afrikaners daar dol op. En wij ook.

Het mag duidelijk zijn dat ik weer terug ben. Ik voel mij sterk. Absoluut niet zielig en de ervaringen van de eerste week heb ik als een leermoment weggestopt in mijn rugzak. Ik zal het allemaal nog wel een keer tegenkomen. Maar nu even niet.

Cape Town here I come!!

maandag 11 oktober 2010

THE AFRICAN DREAM

Tien dagen geleden ben ik met een grote smile op mijn gezicht op het vliegtuig gestapt. Uitgezwaaid door familie en vrienden. Na maanden van voorbereiden was het moment daar om naar Cape Town te vliegen. Tijd om een huis te regelen voor man en kinderen en alvast te beginnen met een waanzinnig leuke baan. We hebben er dan ook hard voor gewerkt. We hebben wel eens een ‘slechte’ dag gehad maar over het algemeen zat het ons allemaal erg mee. We hebben op tijd ons huis verkocht. Wij zijn op tijd begonnen met de transfer van Noah en Joey en doordat we aan het begin van het jaar al waren begonnen met ‘opruimen’ was ook de verhuizing van Amsterdam naar Amstelveen en later van Amstelveen naar Cape Town eigenlijk heel overzichtelijk.

In Cape Town gaan wonen en werken is al jaren onze droom. Het klimaat is geweldig. De mensen zijn buitengewoon vriendelijk. Niemand heeft hier last van stress, we hebben hier veel minder regels dan in Nederland en het eten is absoluut heerlijk. Natuurlijk is emigreren niet iets wat je ‘effe’ doet.. Het duurt een hele tijd voordat je grond onder je voeten krijgt. Ook al is Zuid Afrika een beetje ‘thuis’ voor ons, het blijft een grote stap. We hebben ons dit heel goed gerealiseerd.

Nu ben ik hier. Midden in Sea Point aan de Atlantic Seaboard. Alleen met mijn laptop, drie pakken stroopwafels en wat kleding. Het land is nog steeds prachtig. De landkaarten liggen inmiddels op tafel en steeds meer plekken in en rond Cape Town worden vertrouwd. Zowel op de kaart als op de weg. Want rijden doe je hier. Overal en nergens. De eerste paar ritten van en naar Hout Bay waren best wel lastig. Vooral de eerste rit in het donker de berg weer af naar Sea Point was moeilijk. Vooral omdat ze hier allemaal aan de verkeerde kant van de weg rijden. Vanaf 1 november hebben we een prachtig appartement in Hout Bay gehuurd. Hout Bay is een rustige stad op 20 minuten rijden van Cape Town. Met een Woolworth, een Clicks en een Mr. Prize verschilt het nauwelijks van Cape Town. Het is er heerlijk rustig. Je hoort de zee en kijkt uit over de bergen om je heen. Alleen de hangmat onbreekt nog maar die krijgen we 2 november als onze container aankomt.

Zit er dan niets tegen? Zeker wel. Na tien dagen zit je toch een beetje terug te denken aan de Leidsestraat, de Jordaan, tram 16, broodjes van Dobben, de grachten en Hergo. Andre Hazes heeft hier inmiddels luidkeels ingezet en het eerste pak stroopwafels staat op tafel. Is dit nu heimwee? Na tien dagen? Laten we hopen van niet. Laten we het er maar op houden dat de eerste week gewoon erg zwaar is geweest en dat dit gevoel slechts van tijdelijke aard is. Zwaar was het zeker want ik zit inmiddels werkeloos thuis. Ik heb zaterdagochtend tegenover de brood-afdeling in de Spar op Main Road ontslag genomen. Om 07.30uur 's morgens. Het ontslag was onvermijdelijk. Ik zit nu ‘thuis’ en vlieg woensdagochtend naar mijn familie in Johannesburg. Op dringend advies van schoonmamma. Dacht ik eerst nog deze trip voor haar te maken, ik weet nu dat ik hier even weg moet. Ik moet wat afstand zien te nemen van de meest beroerde start die je je maar kunt voorstellen. Ik wil weer een glimlach op mijn gezicht en klaar zijn voor een nieuwe uitdaging.

De komende weken ga ik eerst vakantie vieren. Meer van het land zien. Samen met man en kinderen die ik op dit moment heel erg mis….

woensdag 6 oktober 2010

KLM HUISJE 91

Vandaag wordt het 91-ste huisje uit de KLM collectie gepresenteerd.

En of je nu in Amsterdam zit of in Cape Town. De interesse is even groot. De persberichten vliegen de wereld over. Hoe ziet het huisje eruit? Wat is de afmeting. Wat zijn de details. Vandaag zullen we het weten.

Wat wel al bekend is, is dat het Antillenhuis in Den Haag model heeft gestaan voor het 91ste KLM huisje. Het Antillenhuis bestaat uit twee gebouwen. Zo is te lezen op internet. De KLM zal dus hebben moeten kiezen. De beslissing om de keuze dit jaar op het Antillenhuis te laten vallen zou te maken hebben met de staatkundige vernieuwing van de Antillen en de speciale band die de KLM met de eilanden heeft sinds het in 1934 met de Snip de eerste vlucht van Amsterdan naar Curacao uitvoerde.

Op dit moment zitten mijn KLM huisjes in onze zeecontainer. Klaar om in Rotterdam aan boord te gaan. Onze container wordt 2 november in de haven van Cape Town verwacht. Wat een feest om straks de verhuisauto in Hout Bay te zien voorrijden met onze spullen. Boeken, kleding, kookgerei. Het zit allemaal in de container. En natuurlijk niet te vergeten onze hangmat. Een fatboy model XXL voor in de tuin. Hiermee gaat een grote wens in vervulling. Een tuin met een hangmat. Helaas ontbreken de palmbomen dus moest er worden uitgeweken naar een buisconstructie. Geen probleem. Zodra de hangmat is gearriveerd zal dit de ultieme plek zijn om een nieuwe blog te schrijven. Wat een feest!

En het KLM huisje? Wie o wie vliegt binnenkort met de KLM en denkt aan mij?


dinsdag 5 oktober 2010

BOXING DAY

Vandaag was het Boxing Day in Cape Town. Niet voor iedereen. Eigenlijk alleen voor mij. In de vier dagen dat ik nu in Cape Town ben, heb ik mijn portie ‘Zuid Afrikaanse Cultuur’ wel binnen. Natuurlijk. Het hoort bij het emigreren. Maar als je er midden in staat is het wel effe slikken.

Ik zou zeggen. Stap gerust een keer bij JetLaundry op Main Rd. binnen. Ze wassen en strijken daar alles. Overhemden strijken kost slechts R7/st. De ultieme oplossing voor 13 vlieguren en een hoop kreukels in je overhemden. Je levert’s morgens om 07.00 uur 40 shirts in en een grote zak wasgoed waar ook nog eens twee overhemden in zitten. Deze twee overhemden worden dus niet mee gestreken. Niemand die binnen Jet’s zaak daar ook maar even aan denkt.

En het zal je niet verbazen dat in het hotel op eenzelfde manier wordt gewerkt. We begrepen vanmorgen dat een van onze gast wilde ‘verhuizen’ naar een locatie buiten het hotel. Iedereen staat klaar maar niemand realiseert zich dat je voor een verhuizing dozen nodig hebt. Daar hoef je niet voor gestudeerd te hebben. De oplossing is snel gevonden. Ik rijd even naar de SPAR en trek daar zoveel mogelijk dozen weg. Ik werd door een hele vriendelijke medewerker naar de achteringang doorverwezen. En daar zitten dus 12 medewerkers op dozen en kraten. Niets mis mee. Maar op mijn vraag waarom ze daar zaten kwam het antwoord dat ze aan het wachten waren op de sleutel. En toen ik na enige tijd gewacht te hebben vroeg hoe lang ze daar al zaten te wachten kwam het antwoord. Al ruim een uur! En niemand die op het idee komt om even om te lopen om een sleutel te regelen.

Ik zat in de auto op weg naar het hotel en moest even aan boxing day denken. Een auto vol met dozen.