dinsdag 14 september 2010

Thuisloos !

De koffers staan klaar. Het is tijd om weer naar huis te gaan. Thuis? Het lijkt er niet echt op dat we op dit moment nog een thuis hebben. Zijn we dan dak - en thuisloos? Dankzij de geweldige hulp van Jaap zijn wij beslist niet dakloos. Maar als vanmiddag om 15.00 uur de verkoopakte voor de Eerste Bloemdwarsstraat bij de notaris wordt ondertekend zijn wij officieel wel thuisloos.

Maar de gemiddelde dak- en thuisloze verblijft in de regel natuurlijk niet in het buitenland. En al helemaal niet in een vijf sterren hut. Wij wel en genieten van onze vakantie in Israel. Vooral het Mamilla hotel in Jeruzalem staat met stip op nummer 1. Misschien niet qua service maar wel qua locatie en faciliteiten. Het hotel heeft door haar centrale ligging, de inrichting en de kamers een enorm hoog pamper niveau. Heerlijke bedden, super zacht bedlinnen, badkamerglas in transparant en melk (hoe werkt dat toch), prachtige ontbijtbuffetten en een weergaloos dakterras waar de gemiddelde hotelman stil van wordt. En over 16 dagen ben ik daar een van!

Israel blijft een facinerend land. We voelen ons er zeker thuis. Negen jaar geleden was ik hier voor het laatst. Is er veel veranderd? De zonsondergang is nog steeds adembenemend, de tayelet in Tel Aviv is meer dan de moeite waard om te flaneren en het eten is heerlijk. Wij zijn op een avond heen en weer naar Yaffo gelopen en een bezoek gebracht aan Rishon en Zichron Ya'acov. We hebben waanzinnig genoten. En de gemiddelde Israeli? Die gebruikt nog steeds iedere 25 meter zijn claxon, wordt er voor de winkels en bij de taxi's flink geduwd en wordt er weinig gedaan om gebouwen, straten en monumenten een beetje te onderhouden. Veel, heel veel oude zooi! Wat een zonde. En net als in zoveel andere landen lopen hier veel zwerfkatten rond. Je hart draait rond als je ze ziet lopen. Ze zitten onder de vlooien en andere moeilijk definieerbare beestjes. In tegenstelling tot ons hebben ze honger. Maar voeden is niet verstandig. Wat een dillema.

Hoogtepunt was ongetwijfeld ons bezoek aan Yad Vashem. In 1978 waren Jochai en ik hier om voor Tante Liekse en Oom Piet hun boom te planten in de Laan der Rechtvaardigen. Nu, 32 jaar laten is het hoog tijd om 'onze' boom te gaan bekijken.

Inmiddels is Yad Vashem uitgegroeid tot een groot en professioneel herdenkingscentrum. De ingang is groot en verschillende balie's zijn ingericht om je snel en efficient te helpen.

Toch ben je heel erg stil als je het park inloopt en komen de tranen als vanzelf. Hartverscheurend is iedere centimeter van dit inmens grote park waar de resten zijn begraven van miljoenen mensen uit 21 concentratiekampen. Waar 1 kaars, ontelbare spiegels en ontelbare kindernamen je diep, diep van binnen raken en waar nergens de oorlog zo dichtbij komt.

Gewapend met een plattegrond van sectie F begonnen wij aan onze speurtocht. Doel bleek boom 1026 te zijn. De boom van Tante Lieske en Oom Piet. De pleegouders van Fia uit Limburg. Met een voor Israel enigzins ongebruikelijke perfectie (punktlichkeit?) zijn de bomen destijds uitgezet. Toch bleek niet alles de tand des tijds te hebben doorstaan. De naambordjes uit die tijd zijn of niet meer leesbaar of gewoon vergaan. Rondom onze boom bleken maar liefst 3 bomen te staan die geen bordje meer hadden. En dan is het wel erg lastig om de Boom der Bomen te traceren. Maar het secretariaat kwam direct in actie en met een computer tekening werd ter plekke het probleem opgelost en konden we 'onze' boom in ons hart sluiten. Tweeendertig jaar oud. Wat is ze mooi. En een nieuw naambordje is inmiddels besteld en t.z.t. ontvangen we een foto.

Het is tijd om naar 'huis' te gaan.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen