donderdag 23 september 2010

DE LAATSTE LOODJES WEGEN HET ZWAARST

Morgen over een week vlieg ik! Met drie zware koffers en iets teveel handbagage stap ik op het vliegtuig. Misschien heb ik geluk en hoef ik mijn creditcard niet te trekken. We zullen zien.

Voor de komende zeven dagen liggen de draaiboeken, schema's en heel veel 'to-do' lijsten klaar. Voor iedere dag een nieuwe set. Wat zou het toch mooi zijn om in deze laatste week andere dingen te kunnen doen. Met vrienden afspreken bijvoorbeeld. Of broodjes Dobben eten (doe maar een 'zalm met' en een 'half om'). Het zit er helaas niet in. Er moet nog even hard aan worden getrokken. Mijn laatste dagen in Nederland!

Zo rond ik deze week mijn werk in Amstelveen af. Veel relaties bellen nog even om dag te zeggen. Ze vinden het echt jammer dat ik ga. Ze weten me te raken met hun complimenten. Maar ik heb er niets extra's voor gedaan. Natuurlijk. Ik probeer in mijn werk altijd oprecht te zijn, veel van iedereen te leren en verberg mijn interesse in de mensen om mij heen niet. Met een goed gevoel fiets ik straks naar onze tijdelijke woning in Amstelveen. Zonder baan. Thuisloos was ik al. Nu ben ik dus ook werkeloos.

En de Volendamse dames op de foto? Dat is eigenlijk nog een verrassing. Deze hotelman in spe gaat volgende week woensdag met 6 prachtige meiden op de foto. Het belooft een bijzondere avond te worden met vis en heel veel drank. Het zijn de collega's waar ik de afgelopen drie jaar mee heb samengewerkt. Toen mij deze week werd verteld wat de plannen zijn kon ik natuurlijk niet weigeren. Zo een leuke avond wil iedereen wel voor z'n afscheid. Carla, Evelien, Greet, Beth, Yvonne en Carolien. Alvast bedankt voor deze avond. Ik doe dit nu alvast maar want dat gaat woensdagavond natuurlijk niet meer lukken :) Hoe moet dat nu als ik straks in het hotel heel hard 'steriel' roep. Er is daar niemand die mij begrijpt. Hier in NL waarschijnlijk ook niet. Het zijn mooie herinneringen die schuil gaan achter een foto met zeven bijzondere meiden!!





dinsdag 14 september 2010

Thuisloos !

De koffers staan klaar. Het is tijd om weer naar huis te gaan. Thuis? Het lijkt er niet echt op dat we op dit moment nog een thuis hebben. Zijn we dan dak - en thuisloos? Dankzij de geweldige hulp van Jaap zijn wij beslist niet dakloos. Maar als vanmiddag om 15.00 uur de verkoopakte voor de Eerste Bloemdwarsstraat bij de notaris wordt ondertekend zijn wij officieel wel thuisloos.

Maar de gemiddelde dak- en thuisloze verblijft in de regel natuurlijk niet in het buitenland. En al helemaal niet in een vijf sterren hut. Wij wel en genieten van onze vakantie in Israel. Vooral het Mamilla hotel in Jeruzalem staat met stip op nummer 1. Misschien niet qua service maar wel qua locatie en faciliteiten. Het hotel heeft door haar centrale ligging, de inrichting en de kamers een enorm hoog pamper niveau. Heerlijke bedden, super zacht bedlinnen, badkamerglas in transparant en melk (hoe werkt dat toch), prachtige ontbijtbuffetten en een weergaloos dakterras waar de gemiddelde hotelman stil van wordt. En over 16 dagen ben ik daar een van!

Israel blijft een facinerend land. We voelen ons er zeker thuis. Negen jaar geleden was ik hier voor het laatst. Is er veel veranderd? De zonsondergang is nog steeds adembenemend, de tayelet in Tel Aviv is meer dan de moeite waard om te flaneren en het eten is heerlijk. Wij zijn op een avond heen en weer naar Yaffo gelopen en een bezoek gebracht aan Rishon en Zichron Ya'acov. We hebben waanzinnig genoten. En de gemiddelde Israeli? Die gebruikt nog steeds iedere 25 meter zijn claxon, wordt er voor de winkels en bij de taxi's flink geduwd en wordt er weinig gedaan om gebouwen, straten en monumenten een beetje te onderhouden. Veel, heel veel oude zooi! Wat een zonde. En net als in zoveel andere landen lopen hier veel zwerfkatten rond. Je hart draait rond als je ze ziet lopen. Ze zitten onder de vlooien en andere moeilijk definieerbare beestjes. In tegenstelling tot ons hebben ze honger. Maar voeden is niet verstandig. Wat een dillema.

Hoogtepunt was ongetwijfeld ons bezoek aan Yad Vashem. In 1978 waren Jochai en ik hier om voor Tante Liekse en Oom Piet hun boom te planten in de Laan der Rechtvaardigen. Nu, 32 jaar laten is het hoog tijd om 'onze' boom te gaan bekijken.

Inmiddels is Yad Vashem uitgegroeid tot een groot en professioneel herdenkingscentrum. De ingang is groot en verschillende balie's zijn ingericht om je snel en efficient te helpen.

Toch ben je heel erg stil als je het park inloopt en komen de tranen als vanzelf. Hartverscheurend is iedere centimeter van dit inmens grote park waar de resten zijn begraven van miljoenen mensen uit 21 concentratiekampen. Waar 1 kaars, ontelbare spiegels en ontelbare kindernamen je diep, diep van binnen raken en waar nergens de oorlog zo dichtbij komt.

Gewapend met een plattegrond van sectie F begonnen wij aan onze speurtocht. Doel bleek boom 1026 te zijn. De boom van Tante Lieske en Oom Piet. De pleegouders van Fia uit Limburg. Met een voor Israel enigzins ongebruikelijke perfectie (punktlichkeit?) zijn de bomen destijds uitgezet. Toch bleek niet alles de tand des tijds te hebben doorstaan. De naambordjes uit die tijd zijn of niet meer leesbaar of gewoon vergaan. Rondom onze boom bleken maar liefst 3 bomen te staan die geen bordje meer hadden. En dan is het wel erg lastig om de Boom der Bomen te traceren. Maar het secretariaat kwam direct in actie en met een computer tekening werd ter plekke het probleem opgelost en konden we 'onze' boom in ons hart sluiten. Tweeendertig jaar oud. Wat is ze mooi. En een nieuw naambordje is inmiddels besteld en t.z.t. ontvangen we een foto.

Het is tijd om naar 'huis' te gaan.

maandag 6 september 2010

TIME OUT


Even heb ik mijn leven in een achtbaan verruilt voor een luxe hotel aan het strand van Tel Aviv. Het is 23.00uur . Lekker op een terras met een cocktail en wat vrienden die onderweg zijn om deze heerlijke vakantiedag in stijl af te sluiten stroomt het bloed uit mijn hoofd weg. Totale paniek! Mijn iPhone. Waar is mijn iPhone. Heb jij 'm meegenomen? Nee, hij lag toch op tafel. Aan de oplader? Oh ja. Dan is het goed. Help! Nee. Ik heb nog een foto gemaakt op weg hier naar toe. Mijn iPhone! Mijn foto's! Mijn telefoonnummers! Het sms bericht van Fia.......
'
Zondagochtend zijn we in het vliegtuig gestapt voor tien dagen Israel. Lekker bijkomen van de hectiek van de afgelopen weken. Het gaat je allemaal niet in de koude kleren zitten. De verkoop van het huis aan de Eerste Bloemdwarsstraat, het inpakken, de verhuizing, Cape Town, ontslag nemen, zeecontainers, een nieuwe baan, een nieuw huis, een nieuw land. Ben ik nog iets vergeten? Alles kwam tegelijk. Daar komt dat 'achtbaan' gevoel dus vandaan. Mijn karretje neemt de ene haarspeldbocht na de andere. Er is geen in/uitgang meer.
'
Dus is er nu strand, zee en een blauwe lucht. Even is er niets. Als het buiten licht is, is het dag en als het buiten donker is, is het nacht. Wat kan het leven heerlijk simpel zijn. Maaltijden in overvloed en mooie mensen overal om ons heen. Zullen we hier nog iets langer blijven?
Niet dat het hotel erg de moeite waard is. Ik ben nog niet eens begonnen en beoordeel hotels nu al op elk detail. De handdoeken, zeepjes, hangers in de kast, lakens, een extra kussen, aantal stopkontakten. Dit hotel hebben we last minute op locatie en sterren uitgekozen. En misschien is het allemaal niet zo erg maar als je net uit een 5 sterren hotel weg bent valt alles tegen. Toch?
'
Ineens staat er een man naast mij op het terras. Uit het niets. Een blauwe trui. Een witte baard. Ik heb even geen idee wie hij is. Hij lijkt op Francis, een van de vaste bezoekers van het Prinsengrachtconcert. Dan zie ik mijn iPhone in zijn hand liggen. Het is de taxi chauffeur die helemaal teruggereden is om mij mijn iPhone terug te geven. Dankbaar neem ik mijn telefoon in ontvangst. Onze vrienden hadden gebeld om te vertellen dat ze iets later zouden komen en kregen onze taxi chauffeur aan de telefoon. Voor een keer was ik blij dat ze laat waren....

vrijdag 3 september 2010

APPELS !!


Ik was deze week even weg uit Amsterdam. Het was tijd voor nog een stage. En hoe. Ik heb nog steeds geen gevoel in mijn voeten en ben gisteravond op handen en voeten over het perron van het CS naar huis gekropen waar man en kinderen op mij zaten te wachten. Wat is het heerlijk om weer thuis te zijn.

Het waren dagen met een gouden randje. Ik heb meegelopen met een geweldig team van (jonge) mensen. Vijf gangen ontbijt uitgeserveerd, turn down kamers gelopen, kamers lopen soppen (wilt u nooit meer uw hotelkamer zo achterlaten) en in de mooiste limited editions auto's rondgereden.

Jazeker. Ook buiten Amsterdam is het de moeite waard om eens rond te kijken.

Terug naar mijn stage plaats. Een locatie met 120 vaste medewerkers. Een hotel, een winkel, twee restaurants, een atelier, een wijnbar, drie sloepen (voor de verhuur) en een all round catering. En een tafel reserveren? De eerste mogelijkheid is november 2011. Ik kreeg meteen een soort El-Bulli gevoel.

Ik was daar natuurlijk ook om te zien hoe de butlers werken. Ze weten op geheel eigen wijze de gasten te verwelkomen en 7/24 voor ze klaar te staan. Zeker daar waar het de 'vrijdag' gasten betreft die moe en een beetje prikkelbaar aankomen. Ze worden door de boy's op de juiste manier 'ontvangen' en zijn binnen een half uur hun (lange) autorit en een week stress helemaal kwijt. Chapeau!

En de appels? Laten we het maar houden op een klein 'bedrijfsongelukje'. Toegegeven. De timing was vreselijk. Ik wist gewoon niet dat ze nog 'nat' waren. Maar ook dit werd door mijn tijdelijke collega met een glimlach opgelost.

Het waren unieke dagen!

woensdag 1 september 2010

NOG 30 DAGEN !!



HET AFTELLEN IS BEGONNEN !!

Wat zijn nou dertig dagen? Hoe komt al dat zand in de komende 30 dagen voorbij de vernauwing. Vooral als er zoveel momenten zijn dat je nog zoveel wilt. Zal ik de zandloper omdraaien?Is dit weer zo'n moment van 'help, waar zijn we aan begonnen'? Wat zijn nou 30 dagen?