vrijdag 24 december 2010

'N WONDERLIKE KERSFEES


Het is kerstochtend. De zon is op en het belooft vandaag weer een mooie dag te worden. Een ritje met de Saab, ontbijt op het strand en vanmiddag een braai met familie uit Johannesburg en vrienden uit Constantia. Dit is kerst 2010. Volgende week ben ik 3 maanden in Cape Town. En wat is er veel gebeurd.

Natuurlijk denk ik op deze dagen aan Nederland. Vooral nu er allemaal leuke en onverwachte kerstwensen onze kant op komen. Tel daar de vrienden en de sneeuw bij op en je hebt zin om even naar Nederland te vliegen. Het ticket waarmee ik op 1 oktober naar Cape Town ben gevlogen is nog steeds geldig..... De terugreis staat geboekt op 27 december. Aanstaande maandag. Ik ga er geen gebruik van maken. Mijn thuis hier. In Hout Bay. In ons prachtige huis bij het strand met uitzicht over de bergen.

Bovendien is dit avontuur pas net begonnen. Het is een spannende 'journey' met hoogte- en dieptepunten. Inmiddels weten we dat emigreren niet makkelijk is. We begrijpen ook heel goed waarom emigranten na verloop van tijd weer terug gaan. Het is hard werken. De basis ingrediƫnten zijn in ieder geval aanwezig. Een inkomen, een huis, een baan en geweldige vrienden.

Terugkijkend heeft 2010 helemaal in het teken gestaan van onze verhuizing. In januari hebben we ons huis in Amsterdam in de verkoop gezet en begonnen we heel voorzichtig met opruimen en inpakken. In maart werd de verkoop serieus en begon de spanning te stijgen. Beslissingen werden genomen, offertes werden aangevraagd. In juli hebben we ons huis verkocht en werden twee verhuizingen geregeld. Eerst naar Amstelveen en later naar Zuid Afrika. De flat in Amstelveen werd in juli / augustus gereedgemaakt met de hulp van een paar geweldige vrienden en in september zaten we in Amstelveen en een maand later in Cape Town.

Natuurlijk waren er momenten dat het zwaar was. Maar we hebben dit altijd gezien als een deel van het proces waar je voor hebt gekozen. Het is goed. Nu aan het eind van 2010 zijn we heel gelukkig. Het was het allemaal waard!

Samen met Ronen wens ik iedereen

'n Wonderlike kerfees en vir baie geluk in die nuwe jaar!












vrijdag 19 november 2010

HOOR WIE KLOPT DAAR.....

Het waren bijzondere weken.

Het hoogtepunt was natuurlijk de aankomst van Ronen, Noah en Joey op het vliegveld in Cape Town. De begeleiding van Animal Travel Services SA was geweldig. En het was ons natuurlijk al verteld. Alleen de baasjes maken zich zorgen over het luchtvervoer van hun geliefde dieren. Dat Noah en Joey inmiddels hun draai hebben gevonden is zeker. Ze liggen breeduit op het tapijt en genieten van de zon. Want zon hebben we hier zeker. Ook al is het al bijna Sinterklaas en Kerst. Hoe was het ook alweer? Hoor wie klopt daar? Laat de goede man maar doorkomen. Zoet zijn we dit jaar zeker geweest. We hebben niet eens tijd gehad om stout te zijn. Ons avontuur begon in januari van dit jaar en wie had ons toen kunnen vertellen dat we eind november in een prachtig huis in Hout Bay zouden wonen, Ronen met zijn massage praktijk bezig zou zijn en ik een leuke baan zou hebben in Noordhoek. Maar eerlijk is eerlijk. We hebben er wel keihard voor gewerkt. Maar een Sinterklaas of kerst gevoel laat zich maar moeilijk herkennen bij 25 graden en een strak blauwe hemel.

Twee weken geleden ben ik begonnen als Household Manager in Noordhoek. Ik rij iedere dag over Cheapman's Peak naar mijn werk. In slechts 15 minuten rij ik langs een van de mooiste vergezichten van heel Zuid Afrika. Niet dat ik veel tijd heb om opzij te kijken. De weg is op verschillende stukken erg smal en de hoogte van Cheapman's Peak is niet altijd even goed voor de oren en de maag. Maar het is een voorrecht. Net zo'n voorrecht als op het estate rond te lopen en te doen waar ik goed in ben. Na Amsterdam en Amstelveen is dit een prachtige voorzetting van mijn carriere in Private Service. Op 6 december arriveert mijn werkgever. Ik heb nog twee weken om the Manor House op orde te brengen en alle gastenverblijven in te richten. Wel apart eigenlijk. Je werkt in een huis maar hebt de eigenaar nog niet ontmoet. Maar zo gaat dat in mijn wereld.

zondag 24 oktober 2010

EEN NIEUWE AUTO !

Morgenochtend haal ik onze nieuwe auto op. Een Toyota Yaris T3. Het belooft een geweldige dag te worden. Het is lang geleden. Een eigen auto!! Natuurlijk. Als je in het centrum van Amsterdam woont kun je zonder auto. Maar er waren van die dagen. Nat, koud, 4 tassen van Appie of van Dirk op de fiets.

En nee, parkeervergunningen kennen we in Cape Town niet. Je mag je auto (bijna) overal parkeren. In de winkelstraten lopen zogenaamde parking marshals rond. Zij rekenen contant met je af en als je vraagt om een bonnetje kijken ze je gek aan. Waarom iedereen geld geeft is mij nog steeds een raadsel. Laten we het er maar op houden dat we de economie met deze afdracht flink ondersteunen. In de zijstraten kun je ongelimiteerd parkeren. Ik zal Parkeerbeheer dan ook niet missen. Geen ‘Strepen’ meer die langslopen met hun apparaatje om je kenteken in te tikken. Niet meer betalen tot 23.59 uur ‘s avonds. Wat een feest!

Cape Town is een van die steden waar je gewoon niet zonder auto kunt. Het openbaar vervoer beperkt zich tot kleine minibusjes waarvan je met enige regelmaat er wel een op z’n zij of op z’n kop ziet liggen. Het zijn cowboys op wielen. Levensgevaarlijk. Op de weg maar ook bij het oversteken. Zelfs op het zebrapad omdat de meeste busjes gewoon door rood licht rijden.

En dan is natuurlijk de vraag waar je moet beginnen als je in een nieuwe auto gaat rijden. Je kent de stad nog niet goed en iedereen rijdt ook nog eens aan de verkeerde kant van de weg. Juist ja. Je huurt voor drie dagen een auto en je rijdt ‘s morgens, ‘s middags en ‘s avonds kris kras door Cape Town. Of het iemand is opgevallen? Geen idee. Maar leuk was het zeker. Ik stap morgenochtend met een goed gevoel in onze nieuwe auto!

maandag 18 oktober 2010

NETWERKEN !

Morgenavond vlieg ik weer terug naar huis. Ik ben vorige week naar Johannesburg gevlogen. Op schoonmoeder’s advies. En wat had ze toch weer gelijk. Dat ik nog getwijfeld heb. Ik had een paar opties na het debakel in Bantry Bay. Naar Nederland terugvliegen en samen met Ronen begin november weer terug naar Cape Town, een weekje Johannesburg of gewoon in Cape Town blijven. Dat laatste was absoluut de meest slechte keuze geweest. Als ik terugdenk hoe ik me vorige week voelde. Ik moet als een zombie over straat hebben gelopen. Vol met zelfmedelijden en eenzaamheid. En zo zit ik helemaal niet in elkaar. Maar het kan je zomaar raken. Dat is dan toch wat emigreren met je doet. Want eenvoudig is het allemaal niet. Ondanks het (sociale) netwerk. Ondanks het appartement in Seapoint, ondanks Facebook, ondanks sms en email.

Het is weer tijd om een aantal doelen te stellen, een positieve kijk op het leven te hebben, plezier te maken en natuurlijk een leuke baan te vinden. Dat laatste is wel handig als je net een appartement in Hout Bay hebt gehuurd. De eerste stappen zijn deze week al gezet. Netwerken, netwerken en nog eens netwerken. Toevalig zijn de Zuid Afrikaners daar dol op. En wij ook.

Het mag duidelijk zijn dat ik weer terug ben. Ik voel mij sterk. Absoluut niet zielig en de ervaringen van de eerste week heb ik als een leermoment weggestopt in mijn rugzak. Ik zal het allemaal nog wel een keer tegenkomen. Maar nu even niet.

Cape Town here I come!!

maandag 11 oktober 2010

THE AFRICAN DREAM

Tien dagen geleden ben ik met een grote smile op mijn gezicht op het vliegtuig gestapt. Uitgezwaaid door familie en vrienden. Na maanden van voorbereiden was het moment daar om naar Cape Town te vliegen. Tijd om een huis te regelen voor man en kinderen en alvast te beginnen met een waanzinnig leuke baan. We hebben er dan ook hard voor gewerkt. We hebben wel eens een ‘slechte’ dag gehad maar over het algemeen zat het ons allemaal erg mee. We hebben op tijd ons huis verkocht. Wij zijn op tijd begonnen met de transfer van Noah en Joey en doordat we aan het begin van het jaar al waren begonnen met ‘opruimen’ was ook de verhuizing van Amsterdam naar Amstelveen en later van Amstelveen naar Cape Town eigenlijk heel overzichtelijk.

In Cape Town gaan wonen en werken is al jaren onze droom. Het klimaat is geweldig. De mensen zijn buitengewoon vriendelijk. Niemand heeft hier last van stress, we hebben hier veel minder regels dan in Nederland en het eten is absoluut heerlijk. Natuurlijk is emigreren niet iets wat je ‘effe’ doet.. Het duurt een hele tijd voordat je grond onder je voeten krijgt. Ook al is Zuid Afrika een beetje ‘thuis’ voor ons, het blijft een grote stap. We hebben ons dit heel goed gerealiseerd.

Nu ben ik hier. Midden in Sea Point aan de Atlantic Seaboard. Alleen met mijn laptop, drie pakken stroopwafels en wat kleding. Het land is nog steeds prachtig. De landkaarten liggen inmiddels op tafel en steeds meer plekken in en rond Cape Town worden vertrouwd. Zowel op de kaart als op de weg. Want rijden doe je hier. Overal en nergens. De eerste paar ritten van en naar Hout Bay waren best wel lastig. Vooral de eerste rit in het donker de berg weer af naar Sea Point was moeilijk. Vooral omdat ze hier allemaal aan de verkeerde kant van de weg rijden. Vanaf 1 november hebben we een prachtig appartement in Hout Bay gehuurd. Hout Bay is een rustige stad op 20 minuten rijden van Cape Town. Met een Woolworth, een Clicks en een Mr. Prize verschilt het nauwelijks van Cape Town. Het is er heerlijk rustig. Je hoort de zee en kijkt uit over de bergen om je heen. Alleen de hangmat onbreekt nog maar die krijgen we 2 november als onze container aankomt.

Zit er dan niets tegen? Zeker wel. Na tien dagen zit je toch een beetje terug te denken aan de Leidsestraat, de Jordaan, tram 16, broodjes van Dobben, de grachten en Hergo. Andre Hazes heeft hier inmiddels luidkeels ingezet en het eerste pak stroopwafels staat op tafel. Is dit nu heimwee? Na tien dagen? Laten we hopen van niet. Laten we het er maar op houden dat de eerste week gewoon erg zwaar is geweest en dat dit gevoel slechts van tijdelijke aard is. Zwaar was het zeker want ik zit inmiddels werkeloos thuis. Ik heb zaterdagochtend tegenover de brood-afdeling in de Spar op Main Road ontslag genomen. Om 07.30uur 's morgens. Het ontslag was onvermijdelijk. Ik zit nu ‘thuis’ en vlieg woensdagochtend naar mijn familie in Johannesburg. Op dringend advies van schoonmamma. Dacht ik eerst nog deze trip voor haar te maken, ik weet nu dat ik hier even weg moet. Ik moet wat afstand zien te nemen van de meest beroerde start die je je maar kunt voorstellen. Ik wil weer een glimlach op mijn gezicht en klaar zijn voor een nieuwe uitdaging.

De komende weken ga ik eerst vakantie vieren. Meer van het land zien. Samen met man en kinderen die ik op dit moment heel erg mis….

woensdag 6 oktober 2010

KLM HUISJE 91

Vandaag wordt het 91-ste huisje uit de KLM collectie gepresenteerd.

En of je nu in Amsterdam zit of in Cape Town. De interesse is even groot. De persberichten vliegen de wereld over. Hoe ziet het huisje eruit? Wat is de afmeting. Wat zijn de details. Vandaag zullen we het weten.

Wat wel al bekend is, is dat het Antillenhuis in Den Haag model heeft gestaan voor het 91ste KLM huisje. Het Antillenhuis bestaat uit twee gebouwen. Zo is te lezen op internet. De KLM zal dus hebben moeten kiezen. De beslissing om de keuze dit jaar op het Antillenhuis te laten vallen zou te maken hebben met de staatkundige vernieuwing van de Antillen en de speciale band die de KLM met de eilanden heeft sinds het in 1934 met de Snip de eerste vlucht van Amsterdan naar Curacao uitvoerde.

Op dit moment zitten mijn KLM huisjes in onze zeecontainer. Klaar om in Rotterdam aan boord te gaan. Onze container wordt 2 november in de haven van Cape Town verwacht. Wat een feest om straks de verhuisauto in Hout Bay te zien voorrijden met onze spullen. Boeken, kleding, kookgerei. Het zit allemaal in de container. En natuurlijk niet te vergeten onze hangmat. Een fatboy model XXL voor in de tuin. Hiermee gaat een grote wens in vervulling. Een tuin met een hangmat. Helaas ontbreken de palmbomen dus moest er worden uitgeweken naar een buisconstructie. Geen probleem. Zodra de hangmat is gearriveerd zal dit de ultieme plek zijn om een nieuwe blog te schrijven. Wat een feest!

En het KLM huisje? Wie o wie vliegt binnenkort met de KLM en denkt aan mij?


dinsdag 5 oktober 2010

BOXING DAY

Vandaag was het Boxing Day in Cape Town. Niet voor iedereen. Eigenlijk alleen voor mij. In de vier dagen dat ik nu in Cape Town ben, heb ik mijn portie ‘Zuid Afrikaanse Cultuur’ wel binnen. Natuurlijk. Het hoort bij het emigreren. Maar als je er midden in staat is het wel effe slikken.

Ik zou zeggen. Stap gerust een keer bij JetLaundry op Main Rd. binnen. Ze wassen en strijken daar alles. Overhemden strijken kost slechts R7/st. De ultieme oplossing voor 13 vlieguren en een hoop kreukels in je overhemden. Je levert’s morgens om 07.00 uur 40 shirts in en een grote zak wasgoed waar ook nog eens twee overhemden in zitten. Deze twee overhemden worden dus niet mee gestreken. Niemand die binnen Jet’s zaak daar ook maar even aan denkt.

En het zal je niet verbazen dat in het hotel op eenzelfde manier wordt gewerkt. We begrepen vanmorgen dat een van onze gast wilde ‘verhuizen’ naar een locatie buiten het hotel. Iedereen staat klaar maar niemand realiseert zich dat je voor een verhuizing dozen nodig hebt. Daar hoef je niet voor gestudeerd te hebben. De oplossing is snel gevonden. Ik rijd even naar de SPAR en trek daar zoveel mogelijk dozen weg. Ik werd door een hele vriendelijke medewerker naar de achteringang doorverwezen. En daar zitten dus 12 medewerkers op dozen en kraten. Niets mis mee. Maar op mijn vraag waarom ze daar zaten kwam het antwoord dat ze aan het wachten waren op de sleutel. En toen ik na enige tijd gewacht te hebben vroeg hoe lang ze daar al zaten te wachten kwam het antwoord. Al ruim een uur! En niemand die op het idee komt om even om te lopen om een sleutel te regelen.

Ik zat in de auto op weg naar het hotel en moest even aan boxing day denken. Een auto vol met dozen.

donderdag 23 september 2010

DE LAATSTE LOODJES WEGEN HET ZWAARST

Morgen over een week vlieg ik! Met drie zware koffers en iets teveel handbagage stap ik op het vliegtuig. Misschien heb ik geluk en hoef ik mijn creditcard niet te trekken. We zullen zien.

Voor de komende zeven dagen liggen de draaiboeken, schema's en heel veel 'to-do' lijsten klaar. Voor iedere dag een nieuwe set. Wat zou het toch mooi zijn om in deze laatste week andere dingen te kunnen doen. Met vrienden afspreken bijvoorbeeld. Of broodjes Dobben eten (doe maar een 'zalm met' en een 'half om'). Het zit er helaas niet in. Er moet nog even hard aan worden getrokken. Mijn laatste dagen in Nederland!

Zo rond ik deze week mijn werk in Amstelveen af. Veel relaties bellen nog even om dag te zeggen. Ze vinden het echt jammer dat ik ga. Ze weten me te raken met hun complimenten. Maar ik heb er niets extra's voor gedaan. Natuurlijk. Ik probeer in mijn werk altijd oprecht te zijn, veel van iedereen te leren en verberg mijn interesse in de mensen om mij heen niet. Met een goed gevoel fiets ik straks naar onze tijdelijke woning in Amstelveen. Zonder baan. Thuisloos was ik al. Nu ben ik dus ook werkeloos.

En de Volendamse dames op de foto? Dat is eigenlijk nog een verrassing. Deze hotelman in spe gaat volgende week woensdag met 6 prachtige meiden op de foto. Het belooft een bijzondere avond te worden met vis en heel veel drank. Het zijn de collega's waar ik de afgelopen drie jaar mee heb samengewerkt. Toen mij deze week werd verteld wat de plannen zijn kon ik natuurlijk niet weigeren. Zo een leuke avond wil iedereen wel voor z'n afscheid. Carla, Evelien, Greet, Beth, Yvonne en Carolien. Alvast bedankt voor deze avond. Ik doe dit nu alvast maar want dat gaat woensdagavond natuurlijk niet meer lukken :) Hoe moet dat nu als ik straks in het hotel heel hard 'steriel' roep. Er is daar niemand die mij begrijpt. Hier in NL waarschijnlijk ook niet. Het zijn mooie herinneringen die schuil gaan achter een foto met zeven bijzondere meiden!!





dinsdag 14 september 2010

Thuisloos !

De koffers staan klaar. Het is tijd om weer naar huis te gaan. Thuis? Het lijkt er niet echt op dat we op dit moment nog een thuis hebben. Zijn we dan dak - en thuisloos? Dankzij de geweldige hulp van Jaap zijn wij beslist niet dakloos. Maar als vanmiddag om 15.00 uur de verkoopakte voor de Eerste Bloemdwarsstraat bij de notaris wordt ondertekend zijn wij officieel wel thuisloos.

Maar de gemiddelde dak- en thuisloze verblijft in de regel natuurlijk niet in het buitenland. En al helemaal niet in een vijf sterren hut. Wij wel en genieten van onze vakantie in Israel. Vooral het Mamilla hotel in Jeruzalem staat met stip op nummer 1. Misschien niet qua service maar wel qua locatie en faciliteiten. Het hotel heeft door haar centrale ligging, de inrichting en de kamers een enorm hoog pamper niveau. Heerlijke bedden, super zacht bedlinnen, badkamerglas in transparant en melk (hoe werkt dat toch), prachtige ontbijtbuffetten en een weergaloos dakterras waar de gemiddelde hotelman stil van wordt. En over 16 dagen ben ik daar een van!

Israel blijft een facinerend land. We voelen ons er zeker thuis. Negen jaar geleden was ik hier voor het laatst. Is er veel veranderd? De zonsondergang is nog steeds adembenemend, de tayelet in Tel Aviv is meer dan de moeite waard om te flaneren en het eten is heerlijk. Wij zijn op een avond heen en weer naar Yaffo gelopen en een bezoek gebracht aan Rishon en Zichron Ya'acov. We hebben waanzinnig genoten. En de gemiddelde Israeli? Die gebruikt nog steeds iedere 25 meter zijn claxon, wordt er voor de winkels en bij de taxi's flink geduwd en wordt er weinig gedaan om gebouwen, straten en monumenten een beetje te onderhouden. Veel, heel veel oude zooi! Wat een zonde. En net als in zoveel andere landen lopen hier veel zwerfkatten rond. Je hart draait rond als je ze ziet lopen. Ze zitten onder de vlooien en andere moeilijk definieerbare beestjes. In tegenstelling tot ons hebben ze honger. Maar voeden is niet verstandig. Wat een dillema.

Hoogtepunt was ongetwijfeld ons bezoek aan Yad Vashem. In 1978 waren Jochai en ik hier om voor Tante Liekse en Oom Piet hun boom te planten in de Laan der Rechtvaardigen. Nu, 32 jaar laten is het hoog tijd om 'onze' boom te gaan bekijken.

Inmiddels is Yad Vashem uitgegroeid tot een groot en professioneel herdenkingscentrum. De ingang is groot en verschillende balie's zijn ingericht om je snel en efficient te helpen.

Toch ben je heel erg stil als je het park inloopt en komen de tranen als vanzelf. Hartverscheurend is iedere centimeter van dit inmens grote park waar de resten zijn begraven van miljoenen mensen uit 21 concentratiekampen. Waar 1 kaars, ontelbare spiegels en ontelbare kindernamen je diep, diep van binnen raken en waar nergens de oorlog zo dichtbij komt.

Gewapend met een plattegrond van sectie F begonnen wij aan onze speurtocht. Doel bleek boom 1026 te zijn. De boom van Tante Lieske en Oom Piet. De pleegouders van Fia uit Limburg. Met een voor Israel enigzins ongebruikelijke perfectie (punktlichkeit?) zijn de bomen destijds uitgezet. Toch bleek niet alles de tand des tijds te hebben doorstaan. De naambordjes uit die tijd zijn of niet meer leesbaar of gewoon vergaan. Rondom onze boom bleken maar liefst 3 bomen te staan die geen bordje meer hadden. En dan is het wel erg lastig om de Boom der Bomen te traceren. Maar het secretariaat kwam direct in actie en met een computer tekening werd ter plekke het probleem opgelost en konden we 'onze' boom in ons hart sluiten. Tweeendertig jaar oud. Wat is ze mooi. En een nieuw naambordje is inmiddels besteld en t.z.t. ontvangen we een foto.

Het is tijd om naar 'huis' te gaan.

maandag 6 september 2010

TIME OUT


Even heb ik mijn leven in een achtbaan verruilt voor een luxe hotel aan het strand van Tel Aviv. Het is 23.00uur . Lekker op een terras met een cocktail en wat vrienden die onderweg zijn om deze heerlijke vakantiedag in stijl af te sluiten stroomt het bloed uit mijn hoofd weg. Totale paniek! Mijn iPhone. Waar is mijn iPhone. Heb jij 'm meegenomen? Nee, hij lag toch op tafel. Aan de oplader? Oh ja. Dan is het goed. Help! Nee. Ik heb nog een foto gemaakt op weg hier naar toe. Mijn iPhone! Mijn foto's! Mijn telefoonnummers! Het sms bericht van Fia.......
'
Zondagochtend zijn we in het vliegtuig gestapt voor tien dagen Israel. Lekker bijkomen van de hectiek van de afgelopen weken. Het gaat je allemaal niet in de koude kleren zitten. De verkoop van het huis aan de Eerste Bloemdwarsstraat, het inpakken, de verhuizing, Cape Town, ontslag nemen, zeecontainers, een nieuwe baan, een nieuw huis, een nieuw land. Ben ik nog iets vergeten? Alles kwam tegelijk. Daar komt dat 'achtbaan' gevoel dus vandaan. Mijn karretje neemt de ene haarspeldbocht na de andere. Er is geen in/uitgang meer.
'
Dus is er nu strand, zee en een blauwe lucht. Even is er niets. Als het buiten licht is, is het dag en als het buiten donker is, is het nacht. Wat kan het leven heerlijk simpel zijn. Maaltijden in overvloed en mooie mensen overal om ons heen. Zullen we hier nog iets langer blijven?
Niet dat het hotel erg de moeite waard is. Ik ben nog niet eens begonnen en beoordeel hotels nu al op elk detail. De handdoeken, zeepjes, hangers in de kast, lakens, een extra kussen, aantal stopkontakten. Dit hotel hebben we last minute op locatie en sterren uitgekozen. En misschien is het allemaal niet zo erg maar als je net uit een 5 sterren hotel weg bent valt alles tegen. Toch?
'
Ineens staat er een man naast mij op het terras. Uit het niets. Een blauwe trui. Een witte baard. Ik heb even geen idee wie hij is. Hij lijkt op Francis, een van de vaste bezoekers van het Prinsengrachtconcert. Dan zie ik mijn iPhone in zijn hand liggen. Het is de taxi chauffeur die helemaal teruggereden is om mij mijn iPhone terug te geven. Dankbaar neem ik mijn telefoon in ontvangst. Onze vrienden hadden gebeld om te vertellen dat ze iets later zouden komen en kregen onze taxi chauffeur aan de telefoon. Voor een keer was ik blij dat ze laat waren....

vrijdag 3 september 2010

APPELS !!


Ik was deze week even weg uit Amsterdam. Het was tijd voor nog een stage. En hoe. Ik heb nog steeds geen gevoel in mijn voeten en ben gisteravond op handen en voeten over het perron van het CS naar huis gekropen waar man en kinderen op mij zaten te wachten. Wat is het heerlijk om weer thuis te zijn.

Het waren dagen met een gouden randje. Ik heb meegelopen met een geweldig team van (jonge) mensen. Vijf gangen ontbijt uitgeserveerd, turn down kamers gelopen, kamers lopen soppen (wilt u nooit meer uw hotelkamer zo achterlaten) en in de mooiste limited editions auto's rondgereden.

Jazeker. Ook buiten Amsterdam is het de moeite waard om eens rond te kijken.

Terug naar mijn stage plaats. Een locatie met 120 vaste medewerkers. Een hotel, een winkel, twee restaurants, een atelier, een wijnbar, drie sloepen (voor de verhuur) en een all round catering. En een tafel reserveren? De eerste mogelijkheid is november 2011. Ik kreeg meteen een soort El-Bulli gevoel.

Ik was daar natuurlijk ook om te zien hoe de butlers werken. Ze weten op geheel eigen wijze de gasten te verwelkomen en 7/24 voor ze klaar te staan. Zeker daar waar het de 'vrijdag' gasten betreft die moe en een beetje prikkelbaar aankomen. Ze worden door de boy's op de juiste manier 'ontvangen' en zijn binnen een half uur hun (lange) autorit en een week stress helemaal kwijt. Chapeau!

En de appels? Laten we het maar houden op een klein 'bedrijfsongelukje'. Toegegeven. De timing was vreselijk. Ik wist gewoon niet dat ze nog 'nat' waren. Maar ook dit werd door mijn tijdelijke collega met een glimlach opgelost.

Het waren unieke dagen!

woensdag 1 september 2010

NOG 30 DAGEN !!



HET AFTELLEN IS BEGONNEN !!

Wat zijn nou dertig dagen? Hoe komt al dat zand in de komende 30 dagen voorbij de vernauwing. Vooral als er zoveel momenten zijn dat je nog zoveel wilt. Zal ik de zandloper omdraaien?Is dit weer zo'n moment van 'help, waar zijn we aan begonnen'? Wat zijn nou 30 dagen?

dinsdag 31 augustus 2010

EERSTE BLOEMDWARSSTRAAT


Leeg en klaar voor de overdracht! Vandaag zijn wij samen nog een keer naar de Jordaan gereden. Tijd om afscheid te nemen van ons huis en van ons buurtje. Amstelveen is nu even ons 'thuis'. Tot ons vertrek zitten we hier heerlijk. Het appartement is luxe, voorzien van alle gemakken en lekker dicht bij mijn favoriete winkels ( Apple, Hergo, de Bijenkorf en iets verderop Huize van Wely ). Om eerlijk te zijn. Ik zou best wel iets langer in dit appartement willen zitten. Maar helaas. Op 1 oktober vlieg ik naar Zuid Afrika.

Deze week verblijf ik twee dagen in Zwolle. Ik ben welkom bij de Librije. Zoals mijn neef nu zou zeggen. Vet gaaf. Na '717' de tweede toptent op weg naar The Clarendon. Can't wait :)

vrijdag 27 augustus 2010

APPARTEMENT GEVONDEN !!

Ons nieuwe huis in Zuid Afrika. Komende week tekenen we het huurcontract en heb ik na aankomst ( 2 oktober ) een dak boven mijn hoofd. En het heeft 3 slaapkamers! De eerste 'boekingen' zijn al binnen. Chana en Roleen komen in december logeren en Quiny & Marja in januari. Heerlijk.

zaterdag 21 augustus 2010

AAN DE AMSTERDAMSE GRACHTEN





Oh Amsterdam, wat ben je mooi en wat zal ik je vreselijk missen!

Zevenentwintig jaar lang was je mijn thuis. Van het Kwakersplein via Mensinge naar de Palestrinastraat, het Singel, de Dwarsspinhuissteeg naar de Eerste Bloemdwarsstraat.

Het is tijd om afscheid te nemen.

zondag 15 augustus 2010

DE VERHUISDOZEN !!


Het is best wel leuk om je spullen in te pakken. Ik weet dat veel mensen er een vreselijke hekel aan hebben. Ik niet. Je komt echt alles weer tegen. En hoeveel spullen kun je (eindelijk) weg doen? Heel veel eigenlijk.

Het is bijna hobby. Alles van de ene plek naar de andere plek slepen zonder het echt nodig te hebben. Het is goed zo. Alleen hoop ik dat de Gemeente-reiniging morgen een beetje meewerkt. We hebben weer mega veel vuilniszakken klaarstaan. Minstens een halve vuilnisauto. Thanks guy's!




donderdag 12 augustus 2010

VERKOCHT !


Wij hebben ons huis verkocht. Na maanden van bezichtigingen (wanneer waren we het zat?) is de verkoop een feit! Dit weekend inpakken en over twee weken verhuizen. Naar Amstelveen. Niet voor lang overigens!

dinsdag 10 augustus 2010

Schiphol Airport


Vandaag hebben we kennis gemaakt met Linda van VCK. VCK gaat Noah & Joey naar Cape Town vervoeren. VCK doet de hele dag niets anders dan dieren vervoeren maar voor ons ligt dat toch echt even anders. Onze kinderen gaan op reis!! In het vrachtruim! Zonder licht. Ik denk dat wij het liefst er zelf gaan liggen en de jongens onze stoelen geven. Maar alle 'ouders' schijnen zich zo te voelen / te gedragen.




dinsdag 3 augustus 2010


Nee, het contract laat nog altijd op zich wachten. De laatste berichten uit Kaapstad zijn dat het onderweg is. Gistermiddag een prive workshop gevolgd aan de Loosdrechtse Plassen. Het is goed allemaal. Het wordt een geweldige uitdaging. En de steun die mij van verschillende kanten wordt aangeboden is hartverwarmend.

woensdag 28 juli 2010



Het is kwart over tien 's avonds. Morgen gaat het dan eindelijk allemaal gebeuren. Met het ontvangen van het contract (en de ondertekening) gaat ons avontuur beginnen. Cape Town here we come! Wij zijn al enkele weken bezig ons voor te bereiden. Draaiboeken liggen klaar, stages zijn geregeld (met dank !!) en de verhuisdozen zijn binnen. Kom maar op met dat contract!!