maandag 2 mei 2011

30 APRIL 2011

Het was even slikken afgelopen zaterdag. Mede door alle berichtjes op FaceBook en in de mail. 30 April. Dit jaar geen oranje HEMA tompoece. Geen vrijmarkt. Geen rood-wit-blauwe vlag en zeker niet met een boot de gracht op.

Vol goede moed stapten we zaterdagochtend met onze oranje shirts in de auto op weg naar Pinelands. Holandia was het doel. De winkel / markt met uitsluitend NL produkten hier in de West Kaap. Eenmaal in Pinelands aangekomen was Central Square snel gevonden. Een klein winkelcentrum midden in het dorp. Naast een supermarkt, een slijterij, een makelaarskantoor en een winkel gespecialiseerd in gereedschap weinig tot niets. Waren we te vroeg? Was het wel 30 april? Waar zijn de NL vlaggen, de oranje versiering en de feestvierende Nederlanders toch? We zijn ze niet tegengekomen. Het blijkt dat Holandia helemaal niet in Pinelands zit maar in Protea Hoogte. Op ongeveer een uur rijden van Pinelands. We hebben de site van Holandia thuis nog maar eens goed bekeken. De site is alles behalve duidelijk. Volgend jaar gaan we een drankje drinken op de Nederlandse Ambassade. Ook leuk.

Leve de Koningin, Hoera Hoera Hoera













zaterdag 16 april 2011

TABLE MOUNTAIN




Table Mountain is een van de zes top attracties in Cape Town. De berg met de onmiskenbare vlakke vorm is overal en van ver herkenbaar. Het is nog niet helemaal thuis maar als we richting Cape Town rijden en 'de berg' komt in zicht voelt dat goed. In 2003 ben ik voor het eerst op Table Mountain geweest. Aan de ene kant is de stad (de City Bowl) zichtbaar. Aan de andere kant Camps Bay en de zee. De kabelbaan brengt je eenvoudig en snel naar boven (en naar beneden). Op 7 februari jl was ik ook boven. Dit ter gelegenheid van de 75-ste verjaardag van Jaap. Met een fles champagne, glazen en bijbehorende happen zijn we toen wederom in de kabelbaan gesprongen en hebben we ons naar boven en naar beneden laten brengen. Wat mij van die gelegenheid vooral is bijgebleven waren de hikers die boven aankwamen. Uitgeput. Bezweet. Maar voldaan en trots. Heel erg trots. Dus toen we op school bezig waren met het lesrooster en we over onze teambuildingsdag aan het nadenken waren was de keuze snel gemaakt. Table Mountain! Naar boven met een rugzak, een fles water, een paar bananen en een cap. In samenspraak met Harry (vriend en voor deze gelegenheid gids) besloten we via Constantia Neck naar boven te lopen. Het bleek uiteindelijk een tocht van 5 uur te zijn. Bij Constantia neck is de weg naar boven redelijk stijl. Voor het eerste uur en zonder enige ervaring wel wat heftig. Achteraf bezien is deze weg nog redelijk eenvoudig. Omdat daar ook auto's rijden is het eigenlijk een 'gewone' weg. Pas later, bij de 3 valleien, weet je dat het eerste uur een geschenk was. Bij aankomst boven wacht een geweldig mooie wandeling over een uitgestrekte horizontale vlakte, een dam en zelfs enkele huizen voor de professionele hiker. Wat een feest. Met hier en daar een enkele pauze begonnen we ons af te vragen of ons misschien niet nog iets heftigs te wachten stond. Het antwoord kwam snel. Op weg naar de kabelbaan wachten ons de 3 valleien. Klimmend over rotsen en stenen kwamen we uiteindelijk aan op Table Mountain. Nu was het onze beurt om uitgeput, bezweet, vreselijk voldaan en oh zo trots te zijn. Dat ik 's avonds niet meer kon lopen hoorde er wat mij betreft gewoon bij. De tocht was afwisselend makkelijk, zwaar, pijn hier, pijn daar. Het was af en toe een gevecht met jezelf. En dit zijn gevechten die je niet verliest.

Het is niet bij deze ene keer gebleven.

Afgelopen zondag zijn we opnieuw naar boven gelopen. Dit keer via de voorkant (City Bowl). Deze tocht was beslist zwaarder. In 2,5 uur en daardoor dus steiler. Geen vlakke weg maar rotsen, rotsen en nog een rotsen. Het gevecht werd wederom geleverd en beslist. Boven aankomen was weer een feest. Volgende week gaan we nogmaals Constantia Neck doen. Even kijken hoe het is om deze tocht voor een tweede keer te doen en kijken of we 'm sneller kunnen volbrengen.

Dat we Harry vanavond naar het vliegveld brengen is spijtig. Om weer met hem te lopen moeten we een aantal maanden wachten. Maar we kunnen in de tussentijd flink oefenen.






















zondag 27 maart 2011

BUTLERS-TO-BE


Morgenochtend staan ze er weer. Nieuwe studenten. Jong en energiek. Klaar om de wereld te veroveren. En wat is het heerlijk om weer acht weken samen op te trekken.

Morgen wordt gebruikt voor een eerste kennismaking en leggen we uit hoe we werken en waarom we zo werken. Dinsdag, onze tweede dag belooft een hele bijzonder dag te worden. Was de eerste teambuildingsdag in januari nog enigszins onschuldig. Dinsdag gaan we Table Mountain op. En voor alle duidelijkheid. Niet met de kabelbaan. Een 4-uur durende wandeling. Water, cap en zonnebrand liggen klaar. En natuurlijk een paar goede wandelschoenen want mijn All-Stars gaan dat niet redden. Je moet er wat voor doen. Lesgeven op zo'n leuke en bijzondere school. En ja. Het was mijn idee om Table Mountain op te gaan. Dus mond dicht en doorlopen. Ik hoor het mij dinsdag al zeggen.

De afgelopen twee weken heb ik gebruikt om een beetje uit te rusten van de eerste sessie die in januari begon. Inmiddels hebben mijn studenten bijna allemaal een baan. En daar was en is het ze natuurlijk allemaal om te doen. Een nieuwe toekomst met een leuke baan en een goed inkomen. Vanmiddag ontving ik deze brief:

Dear Marc, I know this note to you is late, so I apologise but I did want to be sure you got it before your new course starts tomorrow. I want to thank you for an amazing eight weeks during which you were a great mentor to me. I don't often find leaders or teachers that are truly genuine and someone I can aspire to be like. In fact, there have only really been two that I have looked up to since I started my career back in 1994. You are now the third. You have an incredible teaching style and gentle, genuine and respectful approach to everyone and I really appreciated that and learnt so much from you in such a short time. I know that all the students appreciated your teaching methods as much as I did. I hope that we can keep in touch because I'm sure there is so much more I could learn from you, especially as I'm at the start of my new career. All the best as you start with a new group of butlers-to-be tomorrow. I know you're going to impress them as much as you did me. Thank you again and take care.

Hier word ik dus heel erg stil van. Wat moet ik hier nu in hemelsnaam op zeggen. Ik voel mij bevoorrecht. Ik doe iets wat ik kan en wat ik tegelijkertijd ook heel erg leuk vind. That's all. Geen kunstjes. Ben gewoon mijzelf. Wie zei dat ooit..... "Wie ben ik". Juist ja.

We gaan er een mooie week van maken.





zondag 27 februari 2011

OP WEG NAAR......


Het was weer een heerlijk weekend. En ronen heeft gelijk. We moeten inderdaad proberen ieder weekend iets nieuws te doen. Ik verheug mij stiekem al op volgende week. Bolders! Maar vandaag stond Somerset West op het programma. Het zijn plaatsnamen die je iedere dag op de verkeersborden ziet staan maar waar je niet zomaar even naar toe rijdt. Somerset West is in ieder geval klaar. Mag van het lijstje af. Ik hoef niet meer zo nodig in het weekend de stad in. Gewoon lekker een beetje natuur. Een mooi landschap. Een lekker glas wijn. Een paar druiven plukken ( Nogmaals dank aan Albert en Harry ) en de cocktails natuurlijk. Tegenwoordig draaien wij onze handen niet meer om voor een frozen Margarita of een Moijito. En we mogen natuurlijk onze braai avonden niet vergeten. Onze 'judith' zoals de braai hier in de wandelgangen wordt genoemd. Nee, dit wordt verder niet uitgelegd :)

Komende twee weken nog les geven en dan heerlijk een hele week in mijn hangmat liggen. Een glas water erbij en wat Afrikaanse bladen lezen. Ek praat al reeds 'n bikkie Afrikaans. En wat is dat leuk. Vroeger hadden we al lol om een pot pindakaas (grondboontjeboter). Moet je mij nu horen. Ik heb de hele week Afrikaans sprekende mensen om mij heen. Ik versta ze prima. Alleen wil ik ook graag iets terug kunnen zeggen. Baie Dankie bijvoorbeeld. En hoe klinkt dit: " Ik es Marc ". Klinkt toch helemaal leuk?

Een fijne week!

Marc

woensdag 26 januari 2011

BEZOEK UIT NEDERLAND

Volgens de laatste gegevens landt het vliegtuig straks om 08.55 uur op het vliegveld van Cape Town. Het is bijna 5 maanden geleden dat we elkaar voor het laatst hebben gezien. Het bezoek is voor ons allemaal speciaal. Op de eerste plaats kan ik eindelijk laten zien waarom we naar Cape Town zijn verhuisd en op de tweede plaats kunnen we '7 februari' samen op de meest spectaculaire plek van Zuid Afrika vieren. Table Mountain here we come. Een speciaal welkom voor Jaap & Mieke. Welkom in Zuid Afrika!


zaterdag 15 januari 2011

MAANDAGOCHTEND 08.30 UUR


Nee. Ik ben niet naar Zuid Afrika gekomen om les te geven. We hadden andere plannen. Het zou een guesthouse worden. Midden in Cape Town (Bantry Bay) met uitzicht over de zee. Wat kan er in 3 maanden toch veel gebeuren. Zeker in Cape Town waar de mentaliteit op het eerste gezicht zo prettig oogt maar onderhuids toch behoorlijk ingewikkeld in elkaar zit. Het guesthouse bleek een drama. Inmiddels weten we dat over de eigenaresse in een groot deel van Cape Town weinig positief gedacht wordt. Dat geldt ook over mijn (ex-)collega in Noordhoek. Een prachtige baan op een van de mooiste estates van Zuid Afrika. Noordhoek bleek geen succes. Een tweede drama in een wel hele korte tijd. Binnenin begint het dan toch te knagen. Ligt het aan mij? Ben ik mijn 'touch' verloren op weg naar hier. Zijn het dan toch misschien de cultuur verschillen en heb ik iets essentieels over het hoofd gezien? Het vertrek uit Noordhoek verdiende zeker geen schoonheidsprijs. Maar 15 uur per dag werken zonder pauze laat wel zo z'n sporen achter. Achterin een 'bakkie' kon ik begin december het terrein verlaten. Ik heb niet alles mee kunnen nemen. Alleen wat ik kon dragen. Brieven volgde en op het salaris moest lang worden gewacht. Maar aan alle onzekerheid kwam eerder deze week een einde. Ik werd gebeld door mijn opvolger. Ook hij is opgestapt. Op identieke wijze en nog belangrijker, om exact dezelfde reden. Wat een opluchting. Had niemand mij dan verteld dat ik de 13e household manager was in twee jaar tijd? Nee dus. Tot nu toe dus twee waardeloze banen. Maar zoals een goed Nederlands gezegde luidt is drie keer scheepsrecht. En hoe.

In Nederland heb ik de afgelopen 3 jaar met heel veel plezier les gegeven aan The International Butler Academy. In Zuid Afrika heet deze school de South African Butler Academy (SABA) waar ik aanstaande maandag begin met les geven. Beide scholen staan geheel los van elkaar. Mijn collega's zijn stuk voor stuk geweldig. Er wordt hard gewerkt en de dagen zijn gewoon tekort. In de afgelopen 4 weken heb ik mij vooral geconcentreerd op de les modules. Die zijn nu allemaal af en liggen vol ongeduld te wachten op hun nieuwe 'owners'. Maandagochtend om 08.30 is het dan eindelijk zover. Ik sta weer voor de klas. Mijn klas. Ik ga aan de slag met 19 studenten die ik 8 weken lang mag trainen. Deze week heb ik verschillende studenten al even ontmoet. Een stel jonge tijgers van overal vandaan klaar om de wereld te veroveren.

Maar eerst vanavond met mijn nieuwe SABA collega's een visje eten op het strand van Hout Bay. Want daar was het ons allemaal wel om te doen geweest. Genieten van het leven. Eet smakelijk!






vrijdag 24 december 2010

'N WONDERLIKE KERSFEES


Het is kerstochtend. De zon is op en het belooft vandaag weer een mooie dag te worden. Een ritje met de Saab, ontbijt op het strand en vanmiddag een braai met familie uit Johannesburg en vrienden uit Constantia. Dit is kerst 2010. Volgende week ben ik 3 maanden in Cape Town. En wat is er veel gebeurd.

Natuurlijk denk ik op deze dagen aan Nederland. Vooral nu er allemaal leuke en onverwachte kerstwensen onze kant op komen. Tel daar de vrienden en de sneeuw bij op en je hebt zin om even naar Nederland te vliegen. Het ticket waarmee ik op 1 oktober naar Cape Town ben gevlogen is nog steeds geldig..... De terugreis staat geboekt op 27 december. Aanstaande maandag. Ik ga er geen gebruik van maken. Mijn thuis hier. In Hout Bay. In ons prachtige huis bij het strand met uitzicht over de bergen.

Bovendien is dit avontuur pas net begonnen. Het is een spannende 'journey' met hoogte- en dieptepunten. Inmiddels weten we dat emigreren niet makkelijk is. We begrijpen ook heel goed waarom emigranten na verloop van tijd weer terug gaan. Het is hard werken. De basis ingrediƫnten zijn in ieder geval aanwezig. Een inkomen, een huis, een baan en geweldige vrienden.

Terugkijkend heeft 2010 helemaal in het teken gestaan van onze verhuizing. In januari hebben we ons huis in Amsterdam in de verkoop gezet en begonnen we heel voorzichtig met opruimen en inpakken. In maart werd de verkoop serieus en begon de spanning te stijgen. Beslissingen werden genomen, offertes werden aangevraagd. In juli hebben we ons huis verkocht en werden twee verhuizingen geregeld. Eerst naar Amstelveen en later naar Zuid Afrika. De flat in Amstelveen werd in juli / augustus gereedgemaakt met de hulp van een paar geweldige vrienden en in september zaten we in Amstelveen en een maand later in Cape Town.

Natuurlijk waren er momenten dat het zwaar was. Maar we hebben dit altijd gezien als een deel van het proces waar je voor hebt gekozen. Het is goed. Nu aan het eind van 2010 zijn we heel gelukkig. Het was het allemaal waard!

Samen met Ronen wens ik iedereen

'n Wonderlike kerfees en vir baie geluk in die nuwe jaar!